Fausto Coppi

De tragedie van de roem

Toen Coppi zijn intrede deed in de wielerwereld, leverde hij deze sport alles wat er nog aan ontbrak. De techniek ging met sprongen vooruit, de diëtetiek was opeens tien jaar verder. Deze Italiaanse kampioen gaf de wielersport nieuwe dimensies, door soms de feiten te veranderen en deze discipline vanuit een empirische status om te zetten naar de wetenschap.

Coppi StelvioIn ‘Le Tour a cinquante ans’, een boek uit 1953, kunnen we de volgende kloppende beschrijving van de Campionissimo lezen: ‘Hij is de uitzonderlijke kampioen. Zijn natuurlijke gaven, zijn verbazingwekkende klim- en wielerkwaliteiten, zijn ernst en zijn hoogstaande voorbereidingstechniek, zijn morele deugden, zijn eenvoud bij de overwinning en zijn waardigheid bij de nederlaag, dit alles draagt ertoe bij dat hij de belangrijkste wielrenner is van het moderne wielrennen. Hij heeft een echte fietswetenschap opgericht, waardoor de huidige kampioenen zich laten inspireren. Deze Italiaan is een ambitieus man die zijn hoofd koel houdt. Men heeft hem wel beschreven als een nerveus persoon wiens neiging om zich op te winden wordt getemperd door de actie, gecombineerd met intelligentie en wilskracht.’ Hoe valt het te verklaren dat deze plattelandsjongen uit Castellania, een klein plaatsje tussen Ligurië en Piëmont, zoveel heeft kunnen teweegbrengen? Hij was groot, had een merkwaardig cilindervormig kort bovenlichaam en bovenmatig lange benen. Men vond hem spichtig, hoekig en zijn broodmagere, bleke gezicht werd geheel in beslag genomen door zijn enorme ogen. In dit ongewone omhulsel ging een organisme verborgen dat het absolute wielrennen vertegenwoordigde, met een traag hartritme, een borstholtecapaciteit van zeven liter en bijnieren die volgens de artsen krachtig werkten. Zijn ouders waren eenvoudige boeren die ervan uitgingen dat hun kinderen zodra het mogelijk was hen zouden helpen. Fausto keerde het platteland al op dertienjarige leeftijd de rug toe. Op een dag zette hij zijn houweel in de ruwe grond van Piëmont, keek hij zijn vader aan en zei: ‘Papa, ik bewerk de grond niet langer.’ Vervolgens ging hij in dienst bij een worstenkoopman, voor wie hij de handelswaar op de fiets rondbracht. De fiets doet haar intrede in zijn leven, net zoals bij al die anderen van zijn leeftijd…

Vanaf 1939, in de Ronde van Piëmont, wordt hij ontdekt door Gino Bartali, destijds het idool van Italië, die hem aanneemt als gregario in de formatie-Legnano. Maar de leerling schopt het verder dan de meester: Coppi wint de Ronde van Italië van 1940, terwijl hij onder de wapenen is in het 38ste Rl in Tortona. Twee jaar later wordt hij wereldrecordhouder met de tijd die hij op de wielerbaan van Vigorelli in Milaan tussen twee luchtalarmen in scoort. In maart 1943 bevindt hij zich aan het front. Op 13 april 1943 wordt hij gevangengenomen op de Mareth Linie in Tunesië.

Aan het einde van de oorlog kondigt een duel Coppi-Bartali zich aan. De twee mannen zijn onbuigzame tegenstanders geworden. De ‘Coppisten’ en de ‘Bartalisten’ vermaken zich uitstekend. In 1947, bij de finish van de Ronde van Italië, vindt een aangrijpend tafereel plaats: twee politiebrigades, gewapend met knuppels, de ene voor Bartali, de andere voor Coppi. De versperringen bezwijken onder druk van de menigte. Ondanks een bewakingsdienst met indrukwekkende schilden worden de hotels stormenderhand ingenomen.

In 1949 brengt Coppi, voor zijn begin in de Tour, de tegenstanders (waaronder Bartali) een verpletterende nederlaag toe, en eindigt hij met een voorsprong van elf minuten op deze laatste. Hij had dit verschil kunnen verdubbelen, maar zag hiervan af uit respect voor de Toscaan. Hij was tenslotte een zeer gevoelig mens.

Hij werd de Onvergelijkelijke. In de Tour de France van 1952 werden de organisatoren gedwongen de prijs die werd aangeboden aan het nummer twee op te waarderen, om een wedstrijd die op beledigende wijze werd gedomineerd door een enkele man weer enigszins interessant te maken.

Een man die aanstalten maakt om zijn leven te veranderen. Zijn gezinsleven had tot dan toe in het teken gestaan van verdriet, aangezien zijn vrouw Bruna hem niet de liefde en de steun had geschonken waarop hij gehoopt had. Die vindt hij wel bij Giulia, een Napolitaanse met ogen vol vuur. De beroemde Dame Bianca. Toen Fausto wereldkampioen werd aan het einde van een verzengend hete augustusdag in Lugano, bevindt ‘zijn vrouw’ zich op de eretribune. De fotografen storten zich op de affaire die een schandaal teweegbrengt in het preutse Italië. Een Italië dat, door zijn burgerlijke en religieuze wetten, de kampioen en zijn minnares buiten de maatschappij plaatst. Om deze donkere wolken te verdrijven, aanvaardt Coppi een uitnodiging om zich naar Opper-Volta te begeven in gezelschap van Geminiani, Anglade, Hassenforder, Rivière en Anquetil. Wanneer hij terugkomt, heeft hij koorts. Hij heeft malaria opgelopen, waaraan hij zal overlijden. Vanaf dat moment kan Coppi niets meer afdoen aan zijn roem en hoeft hij niet de belediging van het ouder worden te ondergaan.

Advertenties